Dual 1019. Automat, który zmieniał płyty

Przełącznik Duala 1019 mógł uruchomić odtwarzanie automatyczne albo ręczne. W trybie zmieniacza gramofon opuszczał kolejne płyty ze stosu, a po zakończeniu odtwarzania wracał do następnego cyklu.

Cztery prędkości w jednej obudowie

Dual 1019 pojawił się w połowie lat 60. i był produkowany w latach 1965–1971. Obsługiwał 16⅔, 33⅓, 45 i 78 obr./min. Dzięki temu mógł odtwarzać zarówno nowsze płyty długogrające, jak i starsze formaty. Zintegrowany talerz i ramię montowano w meblowej podstawie albo zestawie stereo.

Napęd rolkowy przekazywał ruch z silnika na wewnętrzną krawędź talerza. Zaletą automatycznego zmieniacza była możliwość ułożenia płyt jedna na drugiej i słuchania ich bez ręcznego powrotu do urządzenia po każdym utworze. Gramofon można było też obsługiwać ręcznie.

Automat, który wymagał regulacji

1019 oferował automatyczny start i koniec, ręczne rozpoczęcie oraz odrzucenie płyty. Wrzeciono zmieniacza dobierało się do sposobu odtwarzania: pojedynczego albo wielopłytowego. Selektor rozmiaru ustawiał ramię dla płyt o średnicy 7, 10 i 12 cali.

Instrukcja serwisowa pokazuje, że automat był precyzyjnym układem dźwigni, krzywek i blokad. Regulacja miała znaczenie: źle ustawiony mechanizm mógł nie opuścić kolejnej płyty lub zatrzymywać talerz w niewłaściwym momencie. Zaletą konstrukcji była możliwość korekty i serwisowania poszczególnych mechanizmów.

Talerz i ramię

Talerz ważył około 7,5 funta, a jego niemagnetyczny odlew pomagał utrzymać stabilność obrotów. Ramię było wyważane w trzech osiach i miało małe tarcie łożyskowania. Regulacja pitch pozwalała zmienić prędkość w zakresie około sześciu procent, przydatna przy dopasowaniu odtwarzania.

Fotografia przedstawia górną część konkretnego Duala 1019. Drobne różnice obudowy i wkładki wynikają z konfiguracji urządzenia, nie muszą oznaczać innego modelu.

Dane ogólne

Dane techniczne