Bernard GS-434. Automatyka, która podnosiła ramię

W Bernardzie zakończenie płyty uruchamiało automatykę podnoszącą ramię i wyłączającą napęd. Stroboskop pomagał z kolei kontrolować prędkość talerza.

Bernard z połowy lat 80.

Fonica GS-434 Bernard był stereofonicznym gramofonem bez wbudowanego wzmacniacza. Katalog odnotowuje produkcję przynajmniej od 1985 roku. Elektronika była podobna do zastosowanej w modelu Fryderyk, ale ramię i obudowa miały własne rozwiązania.

Talerz napędzał silnik z układem stabilizacji obrotów. Stroboskop pozwalał obserwować prędkość talerza, a fotoelektryczny wyłącznik reagował po zakończeniu odtwarzania. W praktyce automatyka ograniczała czas, przez jaki igła pozostawała na końcowej części płyty.

Zmiany w ramieniu

W GS-434 zastosowano nowe ramię z plastikowym zawieszeniem i na stałe mocowaną główką. Karta modelu zauważa, że takie zawieszenie obniżało stabilność w porównaniu z wcześniejszymi konstrukcjami. To przykład, jak modernizacja wzornictwa i uproszczenie produkcji mogły wpływać na mechaniczne właściwości gramofonu.

Obudowę wykonano z płyty wiórowej. Urządzenie współpracowało z wkładką magnetyczną, więc wymagało wzmacniacza z wejściem gramofonowym. Parametry konkretnego egzemplarza po latach zależą od stanu wkładki, łożysk i układu automatyki.

Bernard w rodzinie Foniki

Nazwa Bernard obejmowała kilka modeli z różnymi numerami. Nie należy przypisywać GS-434 funkcji innych wersji. Właściwy numer ma znaczenie przy szukaniu instrukcji, części i igły.

Nakład GS-434 nie jest znany z dostępnych źródeł. Fotografia przedstawia konkretny egzemplarz udostępniony przez OldRadio.pl na licencji serwisu.

Dane ogólne

Dane techniczne