Fryderyk G-620. Gramofon, który kończył płytę za słuchacza

Stroboskop pomagał ustawić prędkość, a elektromechanizm podnosił ramię po zakończeniu odtwarzania. W codziennej obsłudze oznaczało to mniej pilnowania ostatniego obrotu płyty.

Fonica w klasie hi-fi

Fonica produkowała G-620 Fryderyk od 1980 roku. Był to stereofoniczny gramofon hi-fi bez wbudowanego wzmacniacza. Konstrukcja przewidywała współpracę z zewnętrznym wzmacniaczem i magnetyczną wkładką MF-102.

Talerz napędzał silnik prądu stałego za pośrednictwem gumowego paska. Układ elektroniczny stabilizował obroty, a neonówka i stroboskopowa podziałka pozwalały je kontrolować. Wbudowany układ fotoelektryczny reagował na koniec płyty.

Ramię, które unosiło się samo

Elektromechanizm zapewniał tłumione opuszczanie ramienia oraz jego automatyczne uniesienie po zakończeniu odtwarzania. Dodatkowa dźwignia pozwalała wyłączyć działanie fotoelektrycznego wyłącznika, co było przydatne przy płytach o szerokim zapisie końcowym.

Gramofon miał wytłumienie sygnału wkładki, gdy igła nie odtwarzała rowka. Według instrukcji takie rozwiązanie ograniczało przypadkowe zakłócenia. Obudowa mierzyła około 44 × 38 × 16 cm, a urządzenie ważyło około 9 kg.

Element większego zestawu

Fryderyk powstał z myślą o zestawieniu go z krajowym wzmacniaczem, by uzyskać spójną linię wizualną. W codziennym użytkowaniu był to osobny komponent: gramofon odczytywał płytę, a reszta toru odpowiadała za wzmocnienie i odsłuch.

Fotografia w katalogu OldRadio ma nieustalonego autora; serwis oznacza ją licencją CC BY-SA. Nie znamy nakładu modelu.

Dane ogólne

Dane techniczne