D-50 — płyta CD, którą można było zabrać ze sobą

Płyta CD obiecywała wygodę, ale pierwsze odtwarzacze były dużymi elementami domowego zestawu. Sony D-50 z 1984 roku zmienił skalę urządzenia. Był na tyle mały, by myśleć o zabraniu go z domu, choć „przenośny” wciąż nie znaczył „wygodny w kieszeni”.

Cztery pudełka na płyty

Po premierze CDP-101 inżynierowie Sony dostali zadanie przygotowania znacznie mniejszego odtwarzacza. Firma wspomina, że projekt miał osiągnąć rozmiar mniej więcej czterech pudełek z płytami CD. D-50, wprowadzony w 1984 roku, ważył około 590 gramów i kosztował mniej niż 50 tysięcy jenów.

Miniaturyzacja wymagała upakowania elektroniki, napędu i optyki w ciasnej obudowie. Wewnątrz nadal znajdowała się pełnowymiarowa płyta. D-50 był więc kompaktowy w porównaniu ze sprzętem salonowym, ale nie przypominał późniejszych cienkich Discmanów.

Przenośność z gwiazdką

D-50 można było przenosić, jednak jego mobilność zależała od źródła zasilania i dodatkowych akcesoriów. Sam odtwarzacz nie miał jeszcze dzisiejszej swobody działania. Użytkownik musiał liczyć się z rozmiarem płyty, delikatnym mechanizmem i ograniczeniami zasilania.

Sony sprzedawało tę konstrukcję jako „Discman”, nawiązując nazwą do Walkmana. Marka podkreślała nowy nośnik, a sam odtwarzacz pokazywał, że cyfrowy dźwięk nie musi pozostawać przy wzmacniaczu. Następne generacje stopniowo zmniejszały urządzenia i rozwijały ochronę przed skutkami wstrząsów.

Od jednego odtwarzacza do nowej kategorii

Sony przypisuje D-50 rolę pierwszego przenośnego odtwarzacza CD. Warto pamiętać, że wczesna konstrukcja była dopiero początkiem kategorii, a nie gotowym odpowiednikiem późniejszego kieszonkowego sprzętu. Pojawiły się dalsze modele, które ułatwiały zasilanie i słuchanie w ruchu.

W D-50 ważna była sama możliwość: płyta cyfrowa mogła opuścić salon. Pełna swoboda przyszła dopiero wraz z kolejnymi zmianami, ale ten model zapoczątkował przenośną odmianę nowego formatu.

Dane ogólne

Dane techniczne