Wiatka-Awtomat-12 — pralka, która wykonywała cały cykl sama

W pralce wirnikowej użytkownik sam przelewał wodę i przenosił ubrania między etapami. Wiatka-Awtomat-12 obiecywała inny porządek pracy: po wyborze programu urządzenie miało samo prać, płukać i odwirowywać. Dla domowników oznaczało to zmianę nie tylko w konstrukcji maszyny, lecz także w tym, ile czasu trzeba było spędzić przy niej podczas prania.

Włoska licencja, produkcja w Kirovie

Historia Wiatki-Awtomat zaczęła się od współpracy z włoską firmą Merloni Progetti, późniejszą częścią grupy kojarzonej z markami Ariston i Indesit. W 1974 roku zakupiono licencję na automatyczne pralki, a pod nową produkcję w Kirovie zbudowano zakład wyposażony we włoską technikę. Wstępny egzemplarz modelu 12 powstał w 1980 roku; pierwsza partia seryjna — sto pralek — wyszła z fabryki 23 lutego 1981 roku.

Wiatka-12 była oparta na Ariston LB 120, ale produkowano ją lokalnie. Licencja nie oznaczała, że gotowe włoskie urządzenie po prostu zmieniło nazwę: potrzebne były linie, dostawy części, serwis i dostosowanie wytwarzania do warunków zakładu. To właśnie uruchomienie takiej produkcji czyniło z niej ważny projekt przemysłowy.

Co znaczyła „dwunastka”

Liczba 12 odnosiła się do pozycji dostępnych na mechanicznym programatorze. Nie oznaczała dwunastu całkowicie odrębnych pełnych cykli od początku do końca. Programator łączył kolejność operacji, a pokrętło i przełączniki pozwalały wybrać wariant, rozpoczynając od właściwego etapu. Wtórne opisy techniczne wskazują, że zasadnicze sekwencje były dwie, zaś pozostałe ustawienia uzyskiwano przez pomijanie części operacji.

Urządzenie automatyzowało pranie, płukanie i wirowanie. Według ówczesnego opisu prasowego można było stosować również środki do dodatkowej obróbki tkanin, takie jak krochmalenie czy płukanie z dodatkami, jeśli wkładano je za pomocą dozatora. W bębnie mieściło się do czterech kilogramów suchej bielizny. Pralkę należało podłączyć do wody, odpływu i sieci elektrycznej; była urządzeniem stacjonarnym, a nie lekką maszyną przenośną.

Drogi automat

W 1981 roku Wiatka-Awtomat-12 kosztowała 495 rubli, zgodnie z zachowanym ogłoszeniem handlowym z Gruzji Radzieckiej. To była suma znaczna, a zakup wymagał także instalacji elektrycznej zdolnej bezpiecznie zasilać urządzenie. Ogłoszenie archiwalne zaznaczało, że w przypadku niewłaściwej instalacji korzystanie z pralki było zakazane, a jej montaż wymagał odpowiedniego potwierdzenia.

Automatyczna pralka nie była pierwszym takim urządzeniem produkowanym w ZSRR. Wcześniej powstawała między innymi Wołga-10, lecz produkcję zakończono po problemach z możliwościami domowych instalacji. Wiatka wyróżniała się licencyjną konstrukcją, nowym zakładem i tym, że stała się rozpoznawalnym produktem długiej serii późniejszych modeli.

Następne warianty

Po Wiatce-12 pojawiły się modele 14 i 16. Wiatka-16 otrzymała zmienioną konstrukcję i inne detale panelu; późniejszy egzemplarz z 1990 roku przedstawia fotografia w tym artykule. Nie jest to zdjęcie modelu 12. Pokazujemy je wyłącznie jako kontekst rozwoju rodziny, a parametry kolejnych wersji nie zostały przeniesione do opisu pierwszego modelu.

Trzeba również uważać na stwierdzenie, że Wiatka-12 była „pierwszą radziecką pralką automatyczną”. Była ważnym modelem seryjnym, ale wcześniejsza Wołga-10 przeczy takiemu uproszczeniu. Lepiej powiedzieć, że Wiatka uruchomiła istotną, długotrwałą linię produkcji w Kirovie i pomogła wprowadzić automat do większej liczby mieszkań.

Dane ogólne

Dane techniczne