Sprzęty. Ludzie. Historie z tamtych lat.
HISTORIA URZĄDZENIA
ZK-145 łączył zapis czterościeżkowy z automatyczną kontrolą poziomu nagrania. W jednej obudowie mieścił się magnetofon, wzmacniacz i głośnik.
Zanim kaseta stała się codziennością, szpulowy magnetofon dawał możliwość nagrywania audycji i własnych prób muzycznych. ZK-145 rozwijał tę ideę o cztery ścieżki i automatykę.
ZK-145 pojawił się w 1969 roku jako lampowy magnetofon ZRK produkowany na licencji Grundiga. Jego odpowiednikiem był Grundig TK-145 Automatic. W odróżnieniu od prostszych odmian ZK oferował zapis czterościeżkowy i automatykę poziomu nagrywania.
Cztery ścieżki pozwalały wykorzystać obie strony taśmy, co wydłużało zapis na jednej szpuli. Magnetofon pracował z prędkością 9,53 cm/s. Był wyposażony we wzmacniacz i głośnik, więc nagrania można było odsłuchać bez osobnego zestawu.
Użytkownik mógł wybrać tryb automatyczny dla mowy lub muzyki, ustawić poziom ręcznie albo użyć trybu zapisu bez kasowania wcześniejszego nagrania. To zestaw funkcji, który przy odpowiednim mikrofonie pozwalał nagrać głos, instrument lub program radiowy. Źródła potwierdzają możliwości urządzenia, nie konkretne domowe historie.
W środku pracowały lampy EF86, EF83, ECC81, ECL86 i EM84. Dostępne były też wyjścia do głośnika zewnętrznego i słuchawek. Model rozwijał rodzinę ZK-120, ale różnił się układem ścieżek; przy odtwarzaniu dawnych taśm ta różnica ma znaczenie.
Magnetofon tej klasy wymagał obsługi mechanicznej: założenia taśmy, jej przewijania i kontroli stanu nośnika. W zamian dawał możliwość wielokrotnego zapisu i prostego odsłuchu w tym samym urządzeniu.
| Informacja | Ustalenie |
|---|---|
| Producent | ZRK, Warszawa |
| Model | ZRK ZK-145 |
| Okres / początek produkcji | 1969 |
| Rodzaj | Magnetofon szpulowy lampowy; mono, 4 ścieżki |
| Nakład | Nieustalony |
| Parametr | Wartość | Uwagi |
|---|---|---|
| Rok | 1969 | Odpowiednik Grundig TK-145 Automatic |
| Ścieżki | 4 | Monofoniczny zapis czterościeżkowy |
| Prędkość | 9,53 cm/s | Dane Radiomuseum |
| Pasmo | 40–12 500 Hz | Przy 9,53 cm/s |
| Moc | ok. 1,5 W | Dane katalogowe wtórne |
| Masa | ok. 8,5 kg | Dane Radiomuseum |
JESZCZE JEDNA HISTORIA
ZK-120 był polską wersją licencyjnego magnetofonu Grundiga, produkowaną w Warszawie od 1968 roku. Pozwalał nagrywać nie tylko z mikrofonu, lecz także z radia i telewizora, dzięki czemu taśma mogła zachować fragmenty domowego życia.
CZYTAJ HISTORIĘ →
ZK-125 należał do rodziny magnetofonów, które wprowadzały szpulowe nagrywanie do polskich domów. Jego automatyka poziomu zapisu miała pomóc osobom, które nie chciały za każdym razem ręcznie ustawiać czułości.
CZYTAJ HISTORIĘ →
M-2405S był stereofonicznym magnetofonem szpulowym z wbudowanym wzmacniaczem i głośnikami. Dwie prędkości taśmy pozwalały wybierać między dłuższym nagraniem a szerszym pasmem odtwarzania.
CZYTAJ HISTORIĘ →