Elektronika VM-12 — VHS po radziecku

Elektronika VM-12 wprowadziła VHS do radzieckiego sprzętu domowego. Był to magnetowid duży, z pionowo wkładaną kasetą i rozbudowanym panelem sterowania. Produkcję uruchomiono w 1984 roku, po decyzji o przyjęciu VHS jako podstawy dla krajowego magnetowidu kasetowego.

Wybór formatu

Związek Radziecki rozważał kilka formatów domowego wideo. VHS JVC konkurował z Betamaxem Sony i Video 2000 Philipsa. Ostatecznie wybrano VHS, między innymi z powodu prostszej konstrukcji i kosztów. VM-12 powstała na bazie japońskiego Panasonica NV-2000, którego rozwiązania wykorzystano z odpowiednimi zmianami.

Urządzenie zaprojektowano z myślą o radzieckich warunkach odbioru telewizji. Adaptacja dotyczyła systemów koloru, tunera i obsługi, nie była więc prostym przemianowaniem japońskiego modelu. Dostępne opracowania opisują problemy z zgodnością kolorów między wersjami systemów SECAM.

Magnetowid na kasetę VHS

VM-12 odtwarzała i nagrywała na kasecie o szerokości 12,65 mm. Kaseta wkładana była pionowo od góry. Panel obejmował strojenie kanałów i sterowanie pracą taśmy; część funkcji wynikała z konkretnej odmiany i rewizji urządzenia.

Model był skomplikowany w porównaniu z późniejszymi magnetowidami. W produkcji używano zarówno krajowych komponentów, jak i elementów oraz technologii pozyskanych z Japonii. Rozpowszechnienie masowego magnetowidu w ZSRR następowało etapami, a pierwsze liczby sprzedaży były niewielkie.

Nie pierwszy radziecki magnetowid

VM-12 często nazywa się pierwszym radzieckim VHS, lecz nie była pierwszym magnetowidem produkowanym w ZSRR. Wcześniejsze urządzenia, takie jak Szpekt-203, korzystały z innego standardu. Najtrafniej określić VM-12 jako pierwszy seryjny domowy magnetowid radziecki przystosowany do VHS.

Zdjęcie to ogólna ilustracja radzieckiego sprzętu wideo i telewizora. Nie pokazuje rozpoznanego egzemplarza VM-12, dlatego model opisuję tekstem, a fotografię oznaczam jako kontekst.

Dane ogólne

Dane techniczne