HR-3300 — VHS zaczyna się w domowym salonie

Przed magnetowidem program telewizyjny trzeba było oglądać wtedy, kiedy był nadawany. JVC HR-3300 zmienił tę zasadę. Wprowadzony w 1976 roku domowy magnetowid VHS pozwalał zapisać audycję na kasecie i wrócić do niej później.

Pierwszy domowy VHS

Japan Victor Company (JVC) zaprezentowało HR-3300 jako pierwszy domowy magnetowid VHS. Urządzenie trafiło na rynek w 1976 roku, a jego duża obudowa przypominała, że w środku pracuje rozbudowany mechanizm taśmowy. Kaseta VHS zamykała taśmę w obudowie, dzięki czemu użytkownik nie musiał jej nawlekać.

To nie był pierwszy magnetowid w historii ani pierwsza kaseta wideo. Znaczenie HR-3300 polega na tym, że wprowadzał domową wersję formatu VHS. W następnych latach VHS konkurował z innymi systemami, a wynik tej rywalizacji zależał od całej branży, dostępności filmów i urządzeń, nie tylko od jednego modelu.

Dwie godziny na kasecie

JVC podaje, że pierwsza wersja systemu rejestrowała do dwóch godzin obrazu na jednej kasecie. Taki czas pozwalał zapisać film lub dłuższy program. Magnetowid podłączało się do telewizora, a nagrywanie emisji oznaczało zaplanowanie czasu i kanału.

Obsługa była mechaniczna i wymagała uwagi. Taśma przesuwała się przez bęben z głowicami zapisującymi sygnał po ukośnych ścieżkach. Kaseta dawała użytkownikowi większą swobodę, ale sprzęt był ciężki, drogi i daleki od późniejszych, prostych magnetowidów z pilotem.

Od nowinki do domowego archiwum

VHS stał się jednym z głównych domowych formatów wideo. Z perspektywy pierwszego HR-3300 ważniejsze od późniejszego zwycięstwa formatu jest to, że zapis telewizji przestał być domeną studiów. Program można było zatrzymać w czasie, przewinąć i obejrzeć ponownie.

Zdjęcie pokazuje HR-3300U — amerykańskie wydanie modelu, niekoniecznie identyczne pod każdym względem z japońską wersją. Sama fotografia dokumentuje charakterystyczne urządzenie rodziny HR-3300.

Dane ogólne

Dane techniczne