Lazuryt 102: lampowy telewizor, który mieścił się na półce

Lazuryt 102 projektowano z myślą o ustawieniu bliżej ściany niż wcześniejsze, głębokie telewizory lampowe. Instrukcja WZT mówi wprost o małej głębokości skrzynki i możliwości postawienia odbiornika na półce lub regale. To osiągnięto dzięki płaskiemu kineskopowi 17-calowemu o kącie odchylania 110 stopni.

Telewizor z instrukcją ustawienia

Do pierwszego kontaktu z telewizorem użytkownik dostawał nie tylko pokrętła i klawisze, lecz także dość konkretny plan ustawienia sprzętu. Instrukcja zalecała zapewnić swobodny przepływ powietrza, nie przykrywać obudowy tkaniną i nie stawiać na niej innych urządzeń. Jeśli telewizor stał na regale, między jego górną krawędzią a półką nad nim należało zostawić co najmniej 150 milimetrów.

To praktyczna uwaga, a zarazem ślad tego, ile ciepła oddawał lampowy odbiornik. Skrzynka mogła być płytsza, lecz nie wolno było zamykać jej w szczelnej wnęce ani zastawiać jej otworów. Instrukcja odradzała też ustawienie blisko grzejnika lub w wilgotnym pomieszczeniu. Miejsce dla telewizora wybierało się z myślą o wentylacji, antenie i świetle padającym na ekran.

Płaski kineskop, głębszy obraz konstrukcji

Lazuryt 102 był dwunastokanałowym odbiornikiem superheterodynowym standardu OIRT. WZT podkreślały, że nowy płaski kineskop 17 cali z kątem odchylania 110° pozwalał zmniejszyć głębokość obudowy. Dzięki temu telewizor łatwiej było ustawić na półce, choć nadal potrzebował stabilnego mebla i odpowiednio poprowadzonej anteny.

Odbiornik zasilano z sieci prądu zmiennego 220 V, 50 Hz. Instrukcja dopuszczała napięcie od 198 do 230 V i podawała pobór mocy około 180 W. Oznaczało to, że urządzenie pozostawało dużym odbiornikiem sieciowym, a jego mniejsza głębokość nie była równoznaczna z lekkością czy energooszczędnością współczesnego ekranu.

„Film” i inne sposoby poprawy obrazu

Na przednim panelu znalazł się klawisz „Film”. Według instrukcji jego użycie zwiększało wyrazistość obrazu, szczególnie przy nieostrych filmach lub transmisjach plenerowych prowadzonych w trudnych warunkach atmosferycznych. Był to rodzaj korekcji, którą widz mógł włączyć wtedy, gdy zwykłe ustawienie obrazu nie dawało wystarczającej ostrości.

Instrukcja opisuje też automatyczną synchronizację odchylania poziomego i stabilizację wymiarów obrazu, zależną od zmian napięcia sieci oraz jasności kineskopu. Automatyczna regulacja kontrastu mogła działać mniej skutecznie przy skrajnym ustawieniu regulatora. Dla dźwięku przewidziano klawiszowy wybór barwy: tryb „MUZYKA” podkreślał szersze pasmo, a „MOWA” zawężał je, by dopasować odbiór do audycji.

Pięć minut przed programem

WZT instruowały, by włączyć Lazuryt co najmniej pięć minut przed rozpoczęciem programu. W typowym przypadku odbioru jednego kanału, po pierwszym ustawieniu przełącznika dalsze uruchomienie mogło sprowadzać się do włączenia zasilania i odczekania na rozgrzanie. To właśnie ten drobny rytuał odróżniał lampowy telewizor od ekranu, który jest gotowy niemal natychmiast.

Instrukcja podkreślała także znaczenie anteny. Odbiornik miał podwójne wejście — bezpośrednie i przez dzielnik — do różnych warunków odległości od nadajnika. Jego wejście antenowe miało impedancję 280 omów i było przeznaczone do symetrycznego przewodu. W pobliżu nadajnika można było uzyskać odbiór z anteną wewnętrzną, ale stabilny obraz miała zapewniać prawidłowa zewnętrzna instalacja.

Dane ogólne

Dane techniczne