Majak 203. Trzy prędkości i stereo ze Związku Radzieckiego

Na panelu Majaka-203 spotykają się trzy skale prędkości i duże szpule, a także stereofoniczne wskaźniki. Model był jednak magnetofonem monofonicznym z możliwością odtwarzania zapisów stereo przez zewnętrzny zestaw — rozróżnienie, które warto zachować.

Magnetofon z Kijowa

Majak-203 produkowano w kijowskim zakładzie „Majak” od 1976 roku. Był to tranzystorowy, przenośny magnetofon szpulowy klasy II, przeznaczony do rejestrowania i odtwarzania głosu oraz muzyki. Konstrukcja miała cztery ścieżki, lecz zapis odbywał się monofonicznie.

Sygnał można było podać z mikrofonu, gramofonu, radia, telewizora, sieci radiowęzłowej albo innego magnetofonu. Wbudowany głośnik pozwalał od razu odsłuchać nagranie, a zewnętrzny zestaw dawał większą moc. To szeroki zestaw zastosowań jak na urządzenie domowe.

Trzy prędkości na jednej taśmie

Mechanizm pracował z prędkościami 4,76, 9,53 i 19,05 cm/s. Najwolniejsza zwiększała czas nagrania, a dwie szybsze pozwalały uzyskać szersze pasmo. Dla najwyższej prędkości źródła podają pasmo do ok. 18 kHz; wartości różnią się zależnie od taśmy i dokumentacji.

W opisach modelu często zaznacza się, że mógł odtwarzać stereofoniczne nagrania przez zewnętrzny wzmacniacz i słuchawki, mimo monofonicznego zapisu. Dlatego sama obecność wskaźników lub gniazd nie oznacza pełnego, dwukanałowego zapisu stereo.

Konstrukcja do domowego nagrywania

Majak-203 pozwalał rejestrować audycje radiowe i muzykę, ale też własne nagrania mikrofonowe. Kilka prędkości i wejść ułatwiało dopasowanie magnetofonu do taśmy oraz źródła. Urządzenie ważyło około 12,5 kg, więc określenie „przenośny” trzeba rozumieć w realiach sprzętu z dużą obudową i szpulami, a nie kieszonkowego odtwarzacza.

Model z fotografii opisano w Wikimedia Commons jako egzemplarz z 1976 roku ze zbiorów prywatnych. Nie udało się potwierdzić wielkości produkcji, dlatego nie podajemy nakładu ani twierdzeń o miejscu w rankingach popularności.

Dane ogólne

Dane techniczne