Na planie filmowym dźwięk musi pozostać zsynchronizowany z obrazem, nawet gdy rejestrator pracuje z dala od studia. Nagra III połączyła przenośność z kontrolą prędkości, której potrzebowali reporterzy i ekipy filmowe.

Od warsztatu Kudelskiego do Nagra III
Stefan Kudelski, polski inżynier działający w Szwajcarii, rozwijał przenośne magnetofony od początku lat 50. Nagra III pojawiła się w 1958 roku jako urządzenie tranzystorowe z napędem elektrycznym i regulacją prędkości w pętli sprzężenia zwrotnego. Wcześniejsze generacje polegały na bardziej kłopotliwych rozwiązaniach mechanicznych.
Zasilanie bateryjne i modułowa konstrukcja pozwalały zabierać magnetofon w teren. Urządzenie było monofoniczne i zapisywało dźwięk na taśmie ćwierćcalowej. Miernik modulometru pomagał kontrolować poziom sygnału.
Stabilna prędkość i synchronizacja
Precyzja przesuwu taśmy miała znaczenie dla jakości dźwięku, ale również dla filmu. W 1962 roku wprowadzono warianty z systemem Neopilot, który wykorzystywał sygnał synchronizacyjny rejestrowany wraz z dźwiękiem. Dzięki temu można było zsynchronizować obraz z osobno nagranym dźwiękiem podczas montażu.
To poszerzyło zastosowanie Nagra III poza radio. Reporterzy mogli nagrywać wywiady w terenie, a ekipy filmowe otrzymały rozwiązanie do pracy z kamerą. Nagra stała się częścią profesjonalnego zestawu: magnetofon, mikrofon, słuchawki, taśma i kamera.
Sprzęt do pracy, nie tylko do odsłuchu
W instrukcji z 1963 roku producent opisywał obsługę, regulacje i warianty. Model oferował różne prędkości zależne od konfiguracji; w standardowym użyciu spotykało się m.in. 3¾ i 7½ cala na sekundę. Warianty filmowe mogły mieć dodatkowe gniazda, głowicę i elementy synchronizacji.
Nagra III pokazuje, że mobilny magnetofon mógł być narzędziem precyzyjnego pomiaru i rejestracji, a nie tylko przenośnym odtwarzaczem. Fotografia ukazuje jeden z egzemplarzy w muzealnej ekspozycji; nie rozpoznajemy po niej konkretnej wersji wyposażenia, dlatego tekst oddziela dane rodziny od szczegółów odmian.
Dane ogólne
| Informacja |
Ustalenie |
| Producent |
Kudelski SA, Szwajcaria |
| Projektant |
Stefan Kudelski |
| Debiut modelu |
1958 r. |
| Typ |
Przenośny magnetofon reporterski, mono |
| Nośnik |
Taśma ćwierćcalowa |
| Synchronizacja filmowa |
Warianty Neopilot od 1962 r. |
Dane techniczne
| Parametr |
Wartość |
Uwagi |
| Prędkości |
zależnie od wariantu; m.in. 9,5 i 19 cm/s |
Odpowiednio 3¾ i 7½ ips |
| Liczba kanałów |
1 |
Mono |
| Zasilanie |
Baterie |
Konstrukcja terenowa |
| Kontrola poziomu |
Modulometr |
Miernik szczytowy |
| Synchronizacja |
Neopilot w wariantach filmowych |
Wprowadzana w kolejnych odmianach |
Szczególne podziękowania dla
Zdjęcia
- nagra-iii.jpg — Nagra III na wystawie muzealnej; zdjęcie nie identyfikuje wariantu synchronizacyjnego; Tomislav Medak; CC BY 2.0; strona pliku; licencja CC BY 2.0; użyto oryginału bez zmian.