TVT ELETRONIK — Archiwum RTV i AGD

Sprzęty. Ludzie. Historie z tamtych lat.

HISTORIA URZĄDZENIA

Nagra III. Precyzyjny dźwięk z planu filmowego

Nagra III zmieniła mobilne nagrywanie dźwięku dzięki tranzystorom i elektronicznej kontroli prędkości. Po dodaniu systemu Neopilot stała się narzędziem do synchronizacji dźwięku z kamerą filmową.

Na planie filmowym dźwięk musi pozostać zsynchronizowany z obrazem, nawet gdy rejestrator pracuje z dala od studia. Nagra III połączyła przenośność z kontrolą prędkości, której potrzebowali reporterzy i ekipy filmowe.

Nagra III na wystawie muzealnej; zdjęcie nie identyfikuje wariantu synchronizacyjnego

Od warsztatu Kudelskiego do Nagra III

Stefan Kudelski, polski inżynier działający w Szwajcarii, rozwijał przenośne magnetofony od początku lat 50. Nagra III pojawiła się w 1958 roku jako urządzenie tranzystorowe z napędem elektrycznym i regulacją prędkości w pętli sprzężenia zwrotnego. Wcześniejsze generacje polegały na bardziej kłopotliwych rozwiązaniach mechanicznych.

Zasilanie bateryjne i modułowa konstrukcja pozwalały zabierać magnetofon w teren. Urządzenie było monofoniczne i zapisywało dźwięk na taśmie ćwierćcalowej. Miernik modulometru pomagał kontrolować poziom sygnału.

Stabilna prędkość i synchronizacja

Precyzja przesuwu taśmy miała znaczenie dla jakości dźwięku, ale również dla filmu. W 1962 roku wprowadzono warianty z systemem Neopilot, który wykorzystywał sygnał synchronizacyjny rejestrowany wraz z dźwiękiem. Dzięki temu można było zsynchronizować obraz z osobno nagranym dźwiękiem podczas montażu.

To poszerzyło zastosowanie Nagra III poza radio. Reporterzy mogli nagrywać wywiady w terenie, a ekipy filmowe otrzymały rozwiązanie do pracy z kamerą. Nagra stała się częścią profesjonalnego zestawu: magnetofon, mikrofon, słuchawki, taśma i kamera.

Sprzęt do pracy, nie tylko do odsłuchu

W instrukcji z 1963 roku producent opisywał obsługę, regulacje i warianty. Model oferował różne prędkości zależne od konfiguracji; w standardowym użyciu spotykało się m.in. 3¾ i 7½ cala na sekundę. Warianty filmowe mogły mieć dodatkowe gniazda, głowicę i elementy synchronizacji.

Nagra III pokazuje, że mobilny magnetofon mógł być narzędziem precyzyjnego pomiaru i rejestracji, a nie tylko przenośnym odtwarzaczem. Fotografia ukazuje jeden z egzemplarzy w muzealnej ekspozycji; nie rozpoznajemy po niej konkretnej wersji wyposażenia, dlatego tekst oddziela dane rodziny od szczegółów odmian.

Dane ogólne

Informacja Ustalenie
Producent Kudelski SA, Szwajcaria
Projektant Stefan Kudelski
Debiut modelu 1958 r.
Typ Przenośny magnetofon reporterski, mono
Nośnik Taśma ćwierćcalowa
Synchronizacja filmowa Warianty Neopilot od 1962 r.

Dane techniczne

Parametr Wartość Uwagi
Prędkości zależnie od wariantu; m.in. 9,5 i 19 cm/s Odpowiednio 3¾ i 7½ ips
Liczba kanałów 1 Mono
Zasilanie Baterie Konstrukcja terenowa
Kontrola poziomu Modulometr Miernik szczytowy
Synchronizacja Neopilot w wariantach filmowych Wprowadzana w kolejnych odmianach

Szczególne podziękowania dla

Zdjęcia

  1. nagra-iii.jpg — Nagra III na wystawie muzealnej; zdjęcie nie identyfikuje wariantu synchronizacyjnego; Tomislav Medak; CC BY 2.0; strona pliku; licencja CC BY 2.0; użyto oryginału bez zmian.

Zapamiętuję Twój wybór dotyczący prywatności w tej przeglądarce. Obecnie portal nie korzysta z analityki ani reklamowych cookies.

Więcej o cookies