WM-2 — Walkman, który zmieścił się w dłoni

Pierwszy Walkman pokazał, że kaseta może wyjść na spacer. WM-2 dopracował ten pomysł w obudowie, którą łatwiej było nosić i obsługiwać. To następca ważny nie dlatego, że zerwał z poprzednikiem, lecz dlatego, że pomógł oswoić nowy sposób słuchania.

Mniejszy następca

Sony wprowadziło WM-2 w 1981 roku. W porównaniu z TPS-L2 urządzenie było mniejsze, a mechanizm przesunięto tak, by uzyskać bardziej kompaktową konstrukcję. Przyciski obsługi stały się wygodniejsze w użyciu. Kaseta pozostała ta sama, lecz sam odtwarzacz coraz mniej przypominał przeniesiony z domu magnetofon.

Zmiana dotyczyła także relacji z otoczeniem. W TPS-L2 dwa wyjścia słuchawkowe i mikrofonowy przycisk Hotline zachęcały do wspólnego korzystania. WM-2 koncentrował się na osobistym odsłuchu: założyć słuchawki, wcisnąć odtwarzanie i ruszyć dalej.

Codzienna obsługa kasety

WM-2 odtwarzał kasety stereo. Użytkownik nadal musiał pamiętać o bateriach i o tym, że kaseta ma dwie strony. Nie była to muzyka dostępna po jednym dotknięciu ekranu: wybór albumu oznaczał fizyczne włożenie nośnika, a zmiana strony — przerwanie słuchania.

Właśnie taki rytm pomógł spopularyzować przenośne audio. Walkman dawał słuchaczowi kontrolę nad własną ścieżką dźwiękową, a jednocześnie korzystał z tanich i powszechnych kaset. Nie trzeba przypisywać WM-2 dokładnych wyników sprzedaży: dostępne liczby Sony dotyczą całej marki.

Od modelu do przyzwyczajenia

Do lat osiemdziesiątych Walkman przestał być pojedynczym produktem. Sony rozwijało wiele wariantów, a kolejne generacje zmniejszały urządzenia i dodawały funkcje. WM-2 należy opisywać jako wczesny następny model, bez mieszania go z późniejszymi radiowymi i sportowymi odmianami.

Jego znaczenie widać w prostym szczególe: kieszonkowy odtwarzacz nie musiał już demonstrować, że jest nowością. Mógł po prostu towarzyszyć codziennej drodze.

Dane ogólne

Dane techniczne