Sonata 62130. Radio, które zamieniło salon w małą salę koncertową

W Sonacie słuchacz nie musiał wybierać między audycją radiową a płytą. W jednej drewnianej obudowie mieściły się odbiornik lampowy i gramofon, a dźwięk nie wydobywał się tylko z jednego punktu: drugi głośnik znajdował się na bocznej ściance.

Dziewięć lat w ofercie Diory

Sonata pojawiła się w 1961 roku jako następca Koncertu. Była jednym z najdłużej produkowanych odbiorników Diory: katalog OldRadio podaje dziewięć lat produkcji, od 1961 do 1969 roku. Dłużej utrzymały się tylko Promyk i Pionier.

Nazwa „Sonata” obejmowała kilka modeli. Źródła katalogowe rozróżniają między innymi 62012, 62130 i późniejszy 22002. Ten artykuł dotyczy wersji 62130. Jej karta podaje układ ECC85, ECH81, EBF89, EF80, EL84 i EM84. Warto pilnować tych oznaczeń: poszczególne wersje zewnętrznie były podobne, lecz różniły się obsadą lamp i szczegółami wyposażenia.

Gramofon na sprężynowanej blasze

W modelu 62130 montowano gramofon GE-211 lub zbliżony typ. Mechanizm mocowano do sprężynowanej blachy, która stanowiła jego podstawę. Zamiast osobnego gramofonu i radia użytkownik dostawał jeden mebel, z którego można było słuchać stacji albo płyt.

Przełączanie źródeł należało do codziennej obsługi, podobnie jak wybór prędkości i ułożenie płyty. Karta modelu nie pozwala pewnie przypisać każdej sztuce konkretnego wariantu mechanizmu, dlatego GE-211 pozostaje identyfikacją katalogową, a nie gwarancją wyposażenia każdego egzemplarza.

Dwa głośniki, dwie skale

Sonata 62130 miała dwa oddzielne wskaźniki strojenia: jeden dla zakresów D/S/K, drugi dla UKF. Za fale długie i średnie odpowiadała antena ferrytowa, którą można było obracać pokrętłem na tylnej ściance. To praktyczne rozwiązanie pozwalało ustawić antenę w kierunku dającym lepszy odbiór bez przesuwania całego urządzenia.

Jeden głośnik znajdował się z przodu, po prawej stronie, a drugi na lewej bocznej ściance. Dźwięk rozchodził się więc szerzej niż z typowego odbiornika z jednym głośnikiem skierowanym prosto w stronę słuchacza. To nie był system stereo w dzisiejszym znaczeniu; karta modelu identyfikuje radio jako czterozakresowe, lampowe urządzenie domowe z gramofonem.

Podobnie jak pozostałe urządzenia tej rodziny, Sonata łączyła elektronikę i meblarstwo. Duża obudowa mieściła gramofon, chassis, głośniki i regulację dźwięku. Kiedy włączano radio, urządzenie stawało się domowym punktem dostępu do audycji. Gdy na talerzu lądowała płyta, ta sama skrzynka zamieniała się w odtwarzacz muzyki z własnym wzmacniaczem.

Dane ogólne

Dane techniczne