Sprzęty. Ludzie. Historie z tamtych lat.
ARCHIWUM RTV I AGD
29 historii
Licencyjna Aga zaczynała jako skomplikowane radio w kraju, w którym brakowało sprzętu i części. Wersja RSZ-F-3W miała jednak dodatkowe zadanie: mogła przekazywać program do głośników radiowęzłowych, więc jej publiczność nie musiała mieścić się przy jednym odbiorniku.
CZYTAJ HISTORIĘ →
Mazur wyrósł z doświadczeń z Pionierem, ale jego konstruktorzy zmienili sposób zasilania i odizolowali chassis od sieci. Dzięki temu radio mogło dostać gniazdo gramofonowe, a w kilku latach produkcji znalazło się w setkach tysięcy polskich domów.
CZYTAJ HISTORIĘ →
Nazwa Stolica przywołuje Warszawę, a odbiornik rzeczywiście powstawał na Woli. Był jednak przede wszystkim dopracowaną wersją Syreny: zmienił układ pokręteł, zyskał elegancką drewnianą obudowę i występował w odmianach przygotowanych także na eksport.
CZYTAJ HISTORIĘ →
Podhale należało do najdroższych i najbardziej rozbudowanych odbiorników Diory połowy lat 50. Ważyło ponad 20 kilogramów, miało dwa podzakresy fal średnich i krótkich oraz wczesną, superreakcyjną przystawkę UKF.
CZYTAJ HISTORIĘ →
Sonata 62130 łączyła radio z gramofonem, a dźwięk rozprowadzała przez dwa głośniki ustawione na różnych ściankach obudowy. Diora produkowała rodzinę Sonat przez dziewięć lat, zmieniając po drodze układy, podzespoły i rozwiązania mechaniczne.
CZYTAJ HISTORIĘ →
Eltra Koliber 2 mieścił się w dłoni, ale przynosił zmianę ważną dla krajowej elektroniki: w jego stopniu m.cz. pracowały polskie tranzystory TG5 i TG50. Nowy model odbierał pełny zakres fal długich, a nie tylko jedną zaprogramowaną stację.
CZYTAJ HISTORIĘ →
Julia Stereo ważyła na tyle dużo, że Eltra określała ją jako radio „przestawne”, nie po prostu przenośne. Oferowała siedem podzakresów fal krótkich, dwa standardy UKF i stereofonię, którą można było usłyszeć po podłączeniu zewnętrznych głośników lub słuchawek.
CZYTAJ HISTORIĘ →
Safari 5 miało pracować w samochodzie, ale pozostawało odbiornikiem bateryjnym z czterema zakresami, który można było wyjąć z auta. Wersja SMP 502 miała minus na masie; równolegle występowała odmiana 502a z plusem.
CZYTAJ HISTORIĘ →
Contessa była radiem popularnym w dosłownym sensie: Diora wyprodukowała ponad pół miliona egzemplarzy. Model oferowano z różnymi obudowami, skalami i wersjami UKF, a symbol DMP-201 przypominał o nowym nazewnictwie odbiorników monofonicznych.
CZYTAJ HISTORIĘ →
Moskiewski Sokol 403 mieścił siedem tranzystorów i dwa zakresy w małej obudowie z własnym paskiem. Jego skala przypomina, że radio można było zabrać ze sobą, a nie tylko włączyć w domowym pokoju.
CZYTAJ HISTORIĘ →
Talisman 308U łączył niewielką, pochyloną obudowę z klasycznym lampowym wnętrzem. To radio przypomina, że w latach pięćdziesiątych słowo „przenośny” wciąż mogło oznaczać po prostu mały odbiornik do ustawienia w domu.
CZYTAJ HISTORIĘ →
W 1954 roku cztery tranzystory zmieściły się w odbiorniku, który można było schować do kieszeni płaszcza. Regency TR-1 połączył pomysł firmy IDEA z tranzystorami Texas Instruments i szybko trafił do sklepów.
CZYTAJ HISTORIĘ →
TR-55 był pierwszym japońskim radiem tranzystorowym produkowanym na dużą skalę. Sony zbudowało go wokół pięciu własnych tranzystorów, łącząc nowy element półprzewodnikowy z ambicją, by radio mogło opuścić wspólny pokój.
CZYTAJ HISTORIĘ →
H500 należał do amerykańskiej rodziny odbiorników, które obiecywały słuchaczowi kontakt ze stacjami nadającymi daleko poza lokalnym zasięgiem. Sześć pasm, lampowe wnętrze i własne zasilanie czyniły z niego poważny sprzęt podróżny.
CZYTAJ HISTORIĘ →
RF-2200 łączył analogowe strojenie z funkcjami dla słuchaczy fal krótkich: BFO, wyborem szerokości pasma i kalibratorem. Jego obrotowa antena ferrytowa pozwalała szukać najlepszego odbioru bez przekładania całego radia.
CZYTAJ HISTORIĘ →
Transita była nazwą rodziny przenośnych odbiorników Nordmende, rozwijanej od końca lat pięćdziesiątych. Kolejne wersje zmieniały zakresy i wyposażenie, ale zachowywały wspólny pomysł: zabrać radio poza domowy pokój.
CZYTAJ HISTORIĘ →
Zanim Spīdola trafiła na sklepową taśmę, nad jej konstrukcją pracował zespół inżynierów z Rygi, a pierwsze egzemplarze powstały już w 1960 roku. Zaglądamy do instrukcji, która pokazuje, jak siedem zakresów fal, składana antena i możliwość podłączenia gramofonu mieściły się w przenośnym radiu VEF.
CZYTAJ HISTORIĘ →
VEF-206 należał do rodziny odbiorników, która wyrosła z ryskiej Spīdoli, ale jego wersje dostosowywano do różnych rynków. Sprawdzamy, co wiadomo o eksportowym radiu, jak rozpoznawać różnice między odmianami i które szczegóły jego historii wciąż pozostają niepewne.
CZYTAJ HISTORIĘ →
R160 łączył radio z magnetofonem kasetowym i jako pierwszy radiomagnetofon trafił do produkcji w NRD. Za jednym urządzeniem stała praca kilku zakładów, a w czasie produkcji zmieniały się także materiały i detale jego obudowy.
CZYTAJ HISTORIĘ →
Altus 140 rozwinął pomysł wcześniejszych kolumn Tonsil w trójdrożnym zestawie podłogowym. Model pojawił się w 1984 roku, a jego duża obudowa i głośniki o wyraźnym charakterze stały się częścią domowego audio lat osiemdziesiątych.
CZYTAJ HISTORIĘ →
Braun T3 z 1958 roku pokazuje, jak radio tranzystorowe mogło stać się przedmiotem osobistym i kieszonkowym. Projekt Dietera Ramsa i HfG Ulm ograniczał formę do ekranu skali, kilku elementów sterujących i obudowy, którą łatwo było zabrać ze sobą.
CZYTAJ HISTORIĘ →
Pionier U2 miał prostą konstrukcję, lecz jego szklana skala mieści dziś więcej historii, niż sugerują dwie gałki na froncie. Przyglądamy się powojennemu radiu z Dzierżoniowa, zmianom jego odmian i liczbom, które łatwo pomylić z produkcją całej rodziny.
CZYTAJ HISTORIĘ →
Zanim Amator trafił do sklepów, zapytano przyszłych użytkowników, jakiego radia potrzebują. DSS-101 połączył prostą obsługę z dwiema osobnymi kolumnami, otwierając miejsce dla stereofonii w zwykłym mieszkaniu.
CZYTAJ HISTORIĘ →
Szarotka miała zabierać audycje poza dom, ale już przy jej powstawaniu ważnym problemem okazało się zaopatrzenie w baterie. Historia pierwszej wersji prowadzi od stołu konstruktorów do radia z uchwytem i podstawką, które znamy z muzealnych zbiorów.
CZYTAJ HISTORIĘ →
Pięć podświetlonych wskaźników i osiem sensorów stacji sprawiają, że Radmora 5102 trudno pomylić z innym radiem. Za rozbudowanym frontem kryje się historia gdyńskiej fabryki, która przeniosła doświadczenie radiokomunikacyjne do domowego zestawu muzycznego.
CZYTAJ HISTORIĘ →
Elizabeth wyrastała ze współpracy Diory z Sanyo, a jej kolejne wersje zmieniały więcej niż wygląd przedniej ścianki. Historia DSH-102 prowadzi od aluminiowego panelu i gramofonu do rozwiązań wykorzystanych później w Cezarze Quadro.
CZYTAJ HISTORIĘ →
Niewielka Śnieżka mieściła własny głośnik, kilka zakresów fal i prostą obsługę w jednej obudowie. Jej charakterystyczna dioda na wskazówce przypomina czasy, gdy radia stołowe trafiały także do hotelowych pokoi.
CZYTAJ HISTORIĘ →
Na regale zajmował własny kawałek miejsca, a pod długą skalą miał wszystko, czego potrzeba do spokojnego słuchania radia. Taraban DMP-502 przypomina elektronikę obsługiwaną pokrętłami, zanim jego następca zdobył srebrny medal na targach.
CZYTAJ HISTORIĘ →
Dwa suwaki wyróżniały Giewonta wśród domowych odbiorników Diory. Dziś to radio opowiada także muzealną historię codziennego sprzętu, którego obsługę dało się zrozumieć jednym spojrzeniem.
CZYTAJ HISTORIĘ →