Radmor 5102 — pięć okienek na domowe hi-fi

Radmor wszedł do mieszkań z doświadczeniem zdobytym przy sprzęcie radiokomunikacyjnym. Gdyńska fabryka wywodziła się z MORS-u, a jeszcze w 1954 roku otrzymała specjalizację w radiokomunikacji UKF. Przez lata radio oznaczało tu narzędzie pracy. Uruchomienie produkcji domowego odbiornika 5100 w 1977 roku otworzyło nowy rozdział. Jego następca, 5102, zachował rozbudowany panel i ambicję stworzenia centrum domowego zestawu muzycznego.

Pięć okienek, kilka różnych zadań

Na froncie 5102 łatwo policzyć pięć wskaźników. Dwa po lewej pokazują poziomy kanałów wzmacniacza. Pozostałe pomagają orientować się w częstotliwości i dostrojeniu odbiornika. Ruch wskazówek przyciąga wzrok, ale ich układ ma praktyczny sens: użytkownik widzi, co dzieje się w różnych częściach urządzenia.

Pod nimi znajduje się osiem pól programatora. Stację można było ustawić osobnym pokrętłem i później wybierać sensorem. To przyjemny szczegół obsługi: codzienne słuchanie nie wymagało za każdym razem szukania tego samego miejsca na skali. Obok pozostawiono wybór wejść, regulację barwy, głośności i balansu. Panel może początkowo wydawać się zatłoczony, lecz napisy prowadzą od funkcji do funkcji.

Cztery kolumny i dwie ścieżki stereo

Napis „Quasi Quadro” jest częścią tożsamości tego radia. Odbiornik pozwalał wykorzystać dodatkowe kolumny do odsłuchu ambiofonicznego. Nie dawało to czterech niezależnie zapisanych kanałów. Była to metoda rozszerzenia wrażenia przestrzeni ze zwykłego sygnału stereofonicznego. Warto o tym pamiętać, oglądając dawną obietnicę na przednim panelu: atrakcyjna nazwa opisuje konkretną funkcję, a nie dowolny system wielokanałowy.

Radmor mógł też służyć jako wzmacniacz dla zewnętrznego źródła. Wybór gramofonu czy magnetofonu miał własne miejsce na pokrętle. Radio stawało się więc punktem, do którego prowadziły przewody z pozostałych urządzeń. Gniazda i przełączniki przypominają, że domowy zestaw budowano z elementów, a każdy z nich miał określone zadanie.

Wersja ma znaczenie

Podstawowy 5102 rozpoznajemy po pięciu wskaźnikach wychyłowych. Późniejsze 5102T i 5102TE zmieniły sposób prezentacji informacji; wariant TE umożliwiał także podłączenie korektora. Dodane litery są ważne. Fotografia jednego z tych odbiorników nie wyjaśnia automatycznie wyglądu ani wyposażenia wcześniejszego modelu.

Z datami trzeba zachować podobną ostrożność. Karta Oldradio wskazuje 1979 rok, a opracowanie Unitra Audio opisuje prezentację następcy 5100 w pierwszym kwartale tego roku. Katalog gdyńskiego muzeum zawiera kilka różnych datowań. Można dobrze opowiedzieć historię rodziny, nie udając przy tym, że znamy dzień zejścia ostatniego podstawowego 5102 z taśmy.

Porządek za rozbudowanym frontem

Fotografia wykonana po zdjęciu obudowy pokazuje oddzielne płytki, wiązki przewodów i wyraźny podział wnętrza. Z perspektywy technika to ciekawsze niż sama liczba pokręteł. Taki układ pozwala dostrzec, że front zbiera obsługę wielu zespołów, które wewnątrz mają swoje miejsca.

W dwóch fotografiach zewnętrznych widać również współczesną ingerencję: okleinę o wzorze włókna węglowego. Pokazują rzeczywisty zachowany egzemplarz, lecz nie dokumentują oryginalnego wykończenia fabrycznego. Sam model nadal zdradza się układem mierników, sensorów i opisami. Właśnie te drobne cechy sprawiają, że rozpoznajemy 5102 nawet wtedy, gdy ktoś po latach nadał jego obudowie własny wygląd.

Dane ogólne

Producent: Zakłady Radiowe Unitra Radmor, Gdynia. Model podstawowy wszedł do oferty w 1979 roku; zastępowano go wersją 5102T od początku 1982 roku. Dokładny ostatni termin produkcji 5102 bez liter nie został potwierdzony dokumentacją fabryczną. Około 49 tysięcy sztuk podaje opracowanie Unitra Audio; liczba nie została niezależnie potwierdzona. Dane całej rodziny 51xx nie są liczbą egzemplarzy samego 5102.

Dane techniczne

Tabela dotyczy podstawowego 5102. Gabaryty i masa pochodzą z karty kolekcjonerskiej; pełnej dokumentacji pomiarowej nie udało się odczytać.