Śnieżka R-206 — radio z małym światłem na skali

Śnieżka R-206 pochodzi z czasu, gdy Diora rozwijała kilka różnych gałęzi sprzętu radiowego. W Dzierżoniowie powstawały domowe zestawy hi-fi, a zakłady związane z firmą zajmowały się również odbiornikami samochodowymi i turystycznymi. Niewielkie radio stołowe miało w tej ofercie własną rolę: pozwalało słuchać bez kompletowania osobnego wzmacniacza i kolumn.

Jedna nazwa, różne obudowy

Na fotografii stoją dwa R-206. Układ obsługi jest niemal taki sam, ale kolor i drobne wykończenie frontu dają różne wrażenie. Po lewej znajduje się duże pole głośnika. Po prawej skala, pokrętło strojenia i mniejsze pokrętło siły głosu. Między nimi nie trzeba szukać rozbudowanego menu: funkcje są widoczne od razu.

Karta Oldradio opisuje także obudowy bardziej kanciaste i z zaokrąglonymi narożnikami. To przypomnienie, że nazwa modelu nie gwarantuje identycznego wyglądu każdego zachowanego egzemplarza. Wspólne pozostają czytelny podział frontu i pojedynczy głośnik — Śnieżka jest odbiornikiem monofonicznym.

Małe światło na wskazówce

Charakterystycznym detalem R-206 jest sposób wskazywania nastawy. Cała skala nie ma podświetlenia; uwagę zwraca mała dioda na przesuwającej się wskazówce. Zamiast szerokiego świecącego okna mamy jeden punkt, który pokazuje wybrane miejsce.

Pod skalą stoją klawisze oznaczone U, D, S, K1 i K2. Są cztery rodzaje odbieranych fal, lecz krótkie podzielono na dwie pozycje. Dzięki temu określenie „czterozakresowe” w katalogu muzealnym i pięć nastaw fal na obudowie nie muszą sobie przeczyć. Napisy opisują zakresy na dwa różne sposoby.

Na oryginalnej skali UKF widać dawny zakres 65,5–74 MHz. Dla oglądającego radio po latach jest to równie ważna informacja jak kolor obudowy. Sama obecność klawisza UKF nie mówi, że zachowany egzemplarz odbiera współczesne stacje w obecnie używanym paśmie. O tym decyduje również stan i ewentualne późniejsze zmiany urządzenia.

Radio w hotelowym pokoju

Oldradio odnotowuje, że Śnieżki często służyły jako wyposażenie pokoi hotelowych. Ta informacja dobrze pasuje do prostej obsługi i niewielkiej bryły. Radio miało własny głośnik i mogło działać jako samodzielne źródło dźwięku, bez zajmowania miejsca całym zestawem muzycznym.

Wyposażono je też w gniazdo magnetofonowe umożliwiające zapis odbieranej audycji. Odbiornik nie nagrywał sam — przekazywał sygnał do osobnego magnetofonu. Z technicznego punktu widzenia to niewielki dodatek, z perspektywy słuchacza możliwość zachowania programu, który właśnie znikał z eteru.

Dawna nazwa, nowa konstrukcja

Nazwa Śnieżka pojawiła się w ofercie Diory już wcześniej, przy odbiorniku z gramofonem DMP-251. R-206 jest innym urządzeniem. Nie znamy udokumentowanego powodu ponownego użycia tej nazwy, ale sam fakt pokazuje, jak łatwo pomylić historie sprzętów, szukając ich tylko po słowie na obudowie.

Schemat R-206 pomaga wrócić do konkretów. Pokazuje cztery tranzystory, dwa układy scalone i pojedynczy głośnik. Rozbudowana skala prowadzi więc do stosunkowo prostej konstrukcji. Śnieżka pozostaje ciekawa właśnie przez takie detale: mały punkt światła, dwa podzakresy krótkich i obudowę, która mieściła radio potrzebne do zwyczajnego codziennego słuchania.

Dane ogólne

Producent: Zakłady Radiowe Unitra Diora, Dzierżoniów. Model obecny w pierwszej połowie lat osiemdziesiątych; karta Oldradio podaje 1983 rok. Nie potwierdzono dokładnego początku, końca ani liczby wyprodukowanych R-206. Późniejszych Śnieżek R-207 i R-210 nie wliczamy do tego modelu.

Dane techniczne

Zasilanie i podzespoły odczytano ze schematu R-206, zakres UKF również ze skali sfotografowanych egzemplarzy. Niepotwierdzone dane pomiarowe pominięto.