TVT ELETRONIK — Archiwum RTV i AGD

Sprzęty. Ludzie. Historie z tamtych lat.

Archiwum/Radia/Artykuł

HISTORIA URZĄDZENIA

VEF-206 — radio z Rygi szykowane na eksport

VEF-206 należał do rodziny odbiorników, która wyrosła z ryskiej Spīdoli, ale jego wersje dostosowywano do różnych rynków. Sprawdzamy, co wiadomo o eksportowym radiu, jak rozpoznawać różnice między odmianami i które szczegóły jego historii wciąż pozostają niepewne.

Na pierwszy rzut oka VEF-206 wygląda jak radio przygotowane do podróży: ma uchwyt, teleskopową antenę i duże pokrętła, które można obsługiwać bez zaglądania do instrukcji. Na jego skali zapisano jednak historię bardziej międzynarodową niż w typowym odbiorniku domowym. Wersje tego modelu trafiały na różne rynki, a wraz z nimi zmieniały się oznaczenia i zakresy fal.

Przenośny odbiornik VEF 206 z czytelną nazwą modelu i podziałką fal długich, średnich oraz krótkich

Wariant z rodziny Spīdoli

VEF-206 nie powstał w oderwaniu od wcześniejszych konstrukcji. Łotewskie Archiwum Państwowe i Muzeum Historii VEF umieszczają go w grupie wariantów pierwszej generacji Spīdoli i VEF-12. W tej samej rodzinie wymieniają modele VEF-201, VEF-202 i VEF-204. Zachowywano ważne rozwiązania konstrukcyjne, jednocześnie zmieniając wygląd obudów i ergonomię.

W listopadzie 1972 roku rozpoczęła się masowa produkcja VEF-202. Archiwum przypisuje prace nad wzornictwem wariantów A. Lēpem i G. Glūdiņšowi, a poprawę ergonomii oraz obsługi konstruktorowi Ingmārsowi Ķiecisowi. Źródło opisuje modele rodziny łącznie, dlatego nie da się na tej podstawie wskazać, który z nich zaprojektował konkretny element obudowy VEF-206.

Radio dla różnych rynków

Źródła kolekcjonerskie określają VEF-206 jako eksportowy wariant VEF-202 i podają początek produkcji w 1973 roku. Łotewskie archiwum potwierdza eksportowe przeznaczenie VEF-202, ale nie podaje osobnej daty uruchomienia produkcji modelu 206. Dlatego rok 1973 można traktować jako datę podawaną dla modelu, lecz nie jako bezsporny zapis archiwalny.

Różnicę między wariantami dobrze widać na skali. VEF-206 miał zestawy fal krótkich dostosowywane do rynków, na których odbiornik sprzedawano. W opisanej konfiguracji znajduje się sześć podzakresów krótkofalowych, obok fal długich i średnich. Spotyka się też wersje o innym układzie zakresów, w tym bez fal długich. Nie każda skala i nie każdy zakres pasuje więc do wszystkich odbiorników noszących oznaczenie 206.

Skala, którą można odczytać z daleka

Na współczesnej fotografii front VEF-206 jest podzielony na wyraźne strefy. Górna część skali opisuje pasma krótkofalowe w megahercach, niżej znajdują się fale długie i średnie. Obok oznaczenia modelu widnieją nazwy miast, które pomagają kojarzyć położenie stacji na skali. Duża, perforowana osłona głośnika zajmuje większość przedniej ściany, a dwa pokrętła są odsunięte na jej prawą stronę.

Za tą prostą obsługą kryje się bębnowy wybór zakresu, charakterystyczny dla konstrukcji tej rodziny. Użytkownik przełączał pasmo osobnym sterowaniem, a następnie stroił odbiornik pokrętłem. Z boku obudowy znajdowały się kolejne elementy obsługi. Wysuwana antena teleskopowa była przeznaczona do odbioru krótkofalowego.

W kartach technicznych model określany jest jako superheterodyna. Przeskok częstotliwości w torze pośredniej częstotliwości wynosił 465 kHz. Prosta obsada zasilania bateryjnego pozwalała korzystać z radia poza domem, a opisane wersje dopuszczały także zewnętrzne źródło 9 V. Wymiary i masa pokazują jednak, że to urządzenie przenośne w sensie radiowym, a nie kieszonkowym: mierzyło około 30 centymetrów szerokości i ważyło mniej więcej 2,7 kilograma.

Vega, Comix i niepewne daty

Niektóre odbiorniki oferowano pod oznaczeniami Vega lub Comix. Karty kolekcjonerskie wiążą nazwę Vega z Wielką Brytanią, a Comix z Francją. Inne opracowanie wspomina także nazwę Reneva electronic, ale przyznaje, że lista może być niepełna. Oznaczenia zależały od rynku i wersji, nie należy więc zakładać, że każdy VEF-206 sprzedawany poza ZSRR miał inną nazwę.

Niełatwo też zamknąć jego historię w jednym przedziale lat. Jedno opracowanie podaje rozpoczęcie produkcji w 1973 roku, a opis współczesnej fotografii na Wikimedia Commons wskazuje lata 1971–1986. Z kolei cyfrowy katalog Łotewskiej Biblioteki Narodowej datuje jeden muzealny egzemplarz ogólnie na lata siedemdziesiąte. Archiwum VEF nie rozstrzyga tych różnic dla modelu 206. Bezpieczniej więc powiedzieć, że radio należało do produkcji lat siedemdziesiątych i późniejszych, ale dokładnych granic produkcji nie ustalono.

To samo dotyczy liczby wyprodukowanych egzemplarzy. Nie znaleziono danych dotyczących nakładu VEF-206. Wielkości produkcji VEF jako zakładu ani całej rodziny odbiorników nie można uznać za liczbę tego modelu.

Dane ogólne

Informacja Ustalenie
Producent VEF — Valsts elektrotehniskā fabrika, Ryga
Model VEF-206; wariant rodziny Spīdola / VEF-12
Przeznaczenie Model eksportowy według źródeł kolekcjonerskich; archiwum potwierdza eksportowe przeznaczenie VEF-202 i wymienia 206 jako wariant rodziny
Początek produkcji Podawany rok 1973; niepotwierdzony osobnym zapisem w chronologii archiwum VEF
Koniec produkcji Nie ustalono; data 1986 pojawia się w podpisie fotografii, ale nie została potwierdzona niezależnie
Liczba wyprodukowanych egzemplarzy Nie ustalono

Dane techniczne

Dane zestawiono dla jednej z opisanych konfiguracji VEF-206. Inne wersje eksportowe mogły różnić się zakresem fal, w tym obecnością fal długich.

Parametr Wartość Uwagi
Rodzaj odbiornika Superheterodyna
Częstotliwość pośrednia 465 kHz
Zakresy fal LW 150–408 kHz; MW 525–1605 kHz; SW 2,0–5,0; 5,0–7,5; 9,3–12,1; 15,1–15,45; 17,7–17,9; 21,45–21,75 MHz Jedna z opisanych konfiguracji; odmiany mogły być inne
Zasilanie 6 × 1,5 V; zewnętrznie 9 V DC Według kart kolekcjonerskich
Moc wyjściowa 0,15 W Wartość katalogowa o niepewnym statusie
Wymiary (szer. × wys. × gł.) 305 × 240 × 105 mm
Masa 2,7 kg

Szczególne podziękowania dla

Zdjęcia

  1. vef-206-commons.jpg — współczesna fotografia odbiornika z widocznym oznaczeniem VEF 206, wykonana 16 marca 2025 r.; autor: Sabalo22; strona fotografii; CC0 1.0; plik dołączono bez zmian. Podpis autora na Commons podaje lata produkcji 1971–1986, których nie potwierdza niezależna chronologia archiwalna.

Zapamiętuję Twój wybór dotyczący prywatności w tej przeglądarce. Obecnie portal nie korzysta z analityki ani reklamowych cookies.

Więcej o cookies